''Öyle diyorlar''

Merhaba.

Ben 11 yaşında bir çocuğum. Yani... çocukmuşum, öyle diyorlar. Ne zaman bir şeyle ilgili fikrimi söyleyecek olsam ''Sen çocuksun, sus'' derler. Ben de susarım, canım sıkılır ama yine de susarım. Olsun.

Sabah kalkınca ilk işim lavabonun önüne geçip elimi yüzümü yıkamaktır. Öyle yapmam gerekiyormuş, öyle dediler. Öyle demeselerdi belki de öyle yapmazdım, ilk işim elimi yüzümü yıkamak değil de annemin sakladığı çikolataların hepsini yemek olurdu. Ama elimi yüzümü yıkamalıymışım ben ilk önce. Dedim ya; öyle diyorlar.

Sonra kahvaltı için sofraya oturuyorum. Bir şeyleri yemem gerektiğini söylüyorlar, onları yiyorum. Çoğu sevdiğim şeyler değil ama yiyorum işte, benim sevdiklerim zararlıymış da biraz. Öyle diyorlar, onlar zaten hep bir şey diyorlar, ben de onları yapıyorum.

Televizyonda bir şeyler izliyorum bazen, birileri bir şeylere karşı çıktığı için kötü şeyler oluyormuş, istemediği şeyi yapınca insan, mutsuz olup kavga çıkartırmış. Böyle şeyler oluyormuş, bana çok yabancı şeylerdi, ta ki geçen güne kadar...

Geçen gün, bununla ilgili bir şey sorunca anneme, konuyu değiştirdi nedense. Sonra televizyondaki adamın sözlerini dinledi, o dinlemeye başlayınca ben de adamın dediklerine kulak kesildim... ''Kendi kararınızı kendiniz verin, yapılması gerekeni en iyi siz bilirsiniz'' diyordu adam, şaşırdım. Ben hiç öyle yapmamıştım, hep başkalarının dedikleriyle hareket ettim, hep onların dediklerini yapmayı bildim. Ama öyle olmamalıymış meğerse. Aklıma takıldı bu. Bu aklıma takılan şeyle kafamda uğraşırken ''Amaan hep aynı sözler!'' dedi annem ''Kendi kararını verince ne oluyor ki?! Senin adına karar veren sana karşı çıkıyor, e sen de ona karşı çıkınca kavga gürültü!'' diye de devam etti, ve sonra bana baktı, dikkatle onu dinlediğimi görünce ''Sen boşver bunları, biz senin için en iyi kararı veririz, hadi git. Odanda ders çalış'' diye ekledi.

Ben hiçbir şey demedim. Odama gitmedim, ders de çalışmadım. Televizyon izlemeye devam ettim. Yani ilk defa bana denileni yapmadım. Hoşuma gitti bu denileni yapmayışım ama annem kızdı biraz. Biraz da şaşırdı sanırım. Olsun, hep içten içe kızıp ses çıkartmayan ben olurdum, biraz da o kızsın, isterse bağırabilir de.

Neyse, ben şimdi annemin sakladığını sandığı çikolataları yerinden çıkartıp yemeye gideceğim, annem bittiklerini görünce bayağı kızacak ama olsun. Çok da umrumda değil artık birilerinin bana ''öyle demesi''. Biraz da kendi bildiklerimi yapayım. Eğlenceli olacak.

İmza: 11 yaşında bir çocuk.
Foto.