''Ama ben...''

Ben, fotoğraflara âşık oluyorum. O içlerindeki renklere, renksizliklere, durumlara, canlılığa, cansızlığa, sevince, üzüntüye, bakışa âşık oluyorum. Bazılarına dakikalarca uzun uzun bakıyorum, bakarken başka başka ayrıntılarını gördüğümü farkedip gülümsüyorum; o ânı yakalayan insanın deklanşöre basan parmaklarına teşekkür ederek.

Yemekler... Ben, yemeklere de âşık oluyorum. Bir çatal aldığımda damağımda kalan o güzel lezzetlere aşık oluyorum. O lezzetli şeyler hemen bitmesin, daha fazla damağımda kalabilsinler diye onları parçalara böldükçe bölüyorum, o bölünen bir lokmayı bitirmem dakikaları buluyor kimi zaman. Tuzlusundan tatlısına, ekşisinden acısına, güzel olmaları şartıyla hepsine âşık oluyorum, o yemekleri yapanlara ''elinize sağlık'' diyerek gülümserken.

Sonra ben, müziklere de âşık oluyorum. Birbirinden farklı binlerce sesin biraraya gelmesinden oluşan olağanüstü düzeydeki ruh temizleyicilere; kulaklarımdan koparmak istemediğim o titreşimlere âşık oluyorum. Kulaklarımdan kopsalar dahi beynimin içinde bir şekilde çalmaya devam ediyorlar, ya da onların yokluğunda ben bazı türdaşlarını onlara benzetiyorum, tıpkı onları dinliyormuşum gibi ''Ne de çok benziyor'' derken kendi kendime.

Kitaplara da âşık oluyorum ben. Belki de en çok onlara âşık oluyorum. Saatlerce birlikte olsam da o geçen saatlerin farkında olmayacağım cümlelerin dizilişine, cümlelerdeki ahenge âşık oluyorum. Gözlerim acıyıncaya kadar ayrılmak istemiyorum bazılarından, öyle güzeller, çok güzeller. O yüzlerce güzel cümleyi bir araya getirenlerin zekasına teşekkür ederek kapatıyorum kitapların kapağını, her ne kadar... istemesem de kapamayı.

Ama ben.
Fotoğraflara, kitaplara, yemeklere ve müziklere âşık olabilen ben.
İnsanlara âşık olamıyorum.

Foto.