8 Eylül 2015

Yalnız'ca

... Sonra dünyaya baktığın o pencereyi kapıyorsun, yeniden yalnızlığına gömülmek üzere. Hiçbir şey yok yine elinde, "Çürüyorum" diyorsun bakarken ellerine, canın çok acıyor, yanıyor, kurtulmak istiyorsun. Ama daha çok canını yakmak istememe isteği çekiyor seni yine yalnızlığına; kelimelerinin sessizliğine. Canın hala çok yanıyor. Hiç denecek kadar kimsen varken canın hep yanıyor.
Bunu 2007 yılında, 18 yaşımda iken bir deftere yazmışım. Burada bulunsun.
Bu arada evet. Canım hala yanıyor.
Since 1989.

3 lafazan:

Sycorox dedi ki...

Özlendin ♥

Yağmur S. dedi ki...

Yeni pencereler açmak lazım kapandığı yerden. Bazen gerçek mutluluk için, iyi bir hikaye acı çekmeye değer..
Ben burayı bayağı geç keşfettim ama geri dönmene sevindim :)

Çiseler dedi ki...

Canımız yanınca, özleyince, üzülünce kelimelerin sessizliğine bürünmek neden, kelimelerin çığlıklarıyla güçlenmek varken...

 
Tuşların Tıkırtısı: Yalnız'ca
© 2008-2015 Tuşların Tıkırtısı
El emeği, göz nuru.
Tema || Minima Black adlı temayı tanımlanamaz hale getirdim.