- Tuşların Tıkırtısı

Halbuki kalın çorap diye bir şey var...

2012-01-29T20:24:00.002+02:00

Dışarıda kar yağıyor, zehir gibi soğuk var, ben donmamak için lahana misali kat kat giyinmişim, öyle ki o kat kat giyinmemden dolayı elimi kolumu zar zor hareket ettiriyorum, burnum kızarmaktan palyaço burnuna dönüşmüş, buz tutmuş yolda kaymamayım diye yere baka baka yürüyorum. Yani bayağı ucube, Allah’ın belası, kımıl zararlısı bir haldeyim...

Sonra o düşmeyeyim diye yola dikilmiş kafamı yavaş yavaş göğe doğru yükseltmeye başlıyorum ve bir bakıyorum ki Allah'ım o ne! Karşımdan mini etekli bir hatun salına salına geçiyor. Ve işte ben o hatunu o halde gördüğüm andan itibaren soğuğu falan değil, gözlerimden çıkan ateşleri hissediyorum.

Anlamadığım, nasıl oluyor ya bu? Yani insan hiç üşümez mi öyle? Hayır giydiği şey öyle tayt, kalın yün çorap falan da değil, öyle olsa tamam, onu biz de yapıyoruz ama hatun gayet incecik ten rengi çorap giymiş. Nasıl bir bünyedir ya bu?

Ben o kadar kat kat giyinmeme rağmen donuyorum, siz hiç üşümüyor musunuz şimdi incecik çorapla gezinen canlarım? Bacaklarınız falan hiç mi donmuyor lan? Tamam güzelsiniz , en ikoncan sizsiniz, en sütun, en pürüzsüz bacaklar sizin, karlı sokaklarda en çok bakılası, en fotoğrafı çekilesi, en asılınası, en aşık olunası, en en en süper kızlar sizlersiniz falan onlar ayrı da biraz da kendinizi düşünün lan, ne bileyim, hasta olacaksınız hep.

Sonra uğraşın günlerce tylolhottır, selpaktır, silmekten aşınmış, kızarmış burundur falan. Ohoo hiç hoş değil, size hiç yakışmaz onlar.Eööüğhk bakın şimdi sizi öyle hayal ettim de birden iğrençleştiniz gözümde ıyyk. Halbuki öyle olmamalı, siz pamuklara sarılması gereken nadide insanlarsınız. Hep sizi düşündüğümden yazıyorum ben bunları.

Yalan be ne düşünücem. Beter olun. Bacaklarınız soğuktan kaskatı kesilsin, hareket edemesin. Akıl var mantık var, insan kalın çorap giyer, en kalınından taytını giyer de öyle dolanır o soğukta. Peh.

Not: Şaka maka o incecik çoraplarla cidden üşümüyorsanız taktiği bana da verin ya, olur mu? Bu konuda aydınlanmak istiyorum. Bir şey mi içiyorsunuz dışarı çıkmadan? Ya da çorapların özel ısıtması falan mı var veyahut üşümeme kremi var da onu mu sürüyorsunuz? Ona göre bana özelden bir şey edin de halledelim o işi.

Ok. Öpt. Bye. ;;)

Foto

Market alışverişi

2012-01-18T19:35:00.001+02:00

Evdekilerden biri market alışverişine gitmiş, eli kolu poşetlerle dolu bir vaziyette eve gelmiş. Sen ona kapıyı açmışsın, poşetleri onun elinden almış, mutfağa götürmüşsün. Market poşetlerinin içindekileri yavaş yavaş çıkartıyorsun...

Eveeeet sıvıyağ almış, tuvalet kağıdı, tamam, diş macunu... Hmm kola, zar zor yediğin birtakım sebzeler, çay, 12’li yumurta... ahaha kırılmış ya bi' tanesi, tavuk mavuk, pil... bir sürü pil vardı zaten evde! Neyse... 124 tane farklı şekilde ama aynı lezzette makarna, süt, evet süt gerekli, patates, soğan... Başka bir şey, başka bir şey daha, sana gereksiz gelen bir diğer şey, öbürü, bir tane daha ondan, son poşet. Ya ama bi’ dakka ya... Senin istediğin şey yok!

Heh, naber naptın? Bir an için hayata küstün değil mi? Bence o istediğin şey poşetlerin içinden çıkmayınca canın sıkıldı biraz. Senin sıkılmadıysa da benim canım sıkıldı, yani sıkılıyor.

O market poşetlerinin içindeki zımbırtıları dışarıya ‘’benim sevdiğim şeyleri de almıştır’’ umuduyla öyle bir neşe içinde, öyle bir eblek ‘ehe’ surat ifadesiyle çıkarıyorum ki, o şeyler poşetlerden çıkmazsa adeta hayata küsüyorum. Nasıl anlatsam... Böyle her taraf kararıyormuş da sadece poşetler ve ben aydınlıkta kalıyormuşuz gibi oluyor. Sonra silkelenip kendime geliyor ve hemen alışverişi yapan kişiye dönüyorum ‘’Eee herşeyi almışsın, şu bıdıbıdıları niye almadın ki!?’’ diye çemkirmeyi tabii ki ihmal etmiyorum.

O alınmadığına çemkirdiğim şeyler de genellikle aburcuburlar olur efendim. Cipstir, kuruyemiştir, çikolatadır, işte aklınıza gelebilecek her türlü sağlıksız şey. Yemek memek yemeden onlarla hayatımı sürdürebilirim diye düşünüyorum. O yüzden onlar benim için mühim arkadaşım. Bir çerezza sinemadır, bir ülker fıstıklı çikolatadır, efendime söyleyeyim işte sonra bir doritos nachodur. Onlarsız olmaz. Onlar da alınmalı. (bu paragraftaki markaları yazmak için hep para aldım fakirler :)))) şkfkgh)

Yani bir evde başkalarıyla birlikte yaşıyorsan ve market alışverişine gidiyorsan, o evdeki herkesin sevdiği şeylerden bir tane de olsa alacaksın. Canımı sıkmayın benim, bak mesela ben herkesin gönlü hoş olsun diye alıyorum, öyle de iyi, öyle de ne şiş yansın ne kebapçı bir çakalım. Siz de öyle olun.

-

Evet bir kanayan yaraya, bir derinlerde kalmış; kimsenin dile getiremediği toplum sorununa daha parmak bastım. Bu yüzden huzurla doldum, pokemondaki ciglipaf gibi hissediyorum. (bu sırada ben üstünde ''toplum sorunu'' yazan kağıdın üstüne parmak basıyorum ve siz ağlayarak uzaklaşıyorsunuz)

Market alışverişi mühim. Sevgi sizinle olsun.

foto

''En iyisi karşı kaldırıma geçeyim''

2012-01-04T20:39:00.012+02:00

Şimdi mesela, yolda yürürken bir yerlere gözüm takılır benim veya aklım başka bir yerdedir. Aklımın gittiğim yolda değil de, başka taraflarda olduğu zamanlarda yanlış yola yöneldiğim çok oluyor.

Yanlış yolda olduğumu farkettiğim anda bir duruyorum böyle tamam mı, etrafa bakıyorum, ‘’Hayır, burası değildi ya öff’’ diye kendi kendime söyleniyorum, sonra sinsi sinsi insanlara bakıyorum, hiç bozuntuya vermeden; sanki hiçbir şey yanlış değilmiş gibi yürümeye devam ediyorum.

Bak dikkatinizi çekerim, burada esas sorun benim yanlış yolda gitmem falan değil, yanlış yolda olduğumu bilmeme rağmen geri dönüş yapmayıp mal gibi hala yanlış yolda ilerliyor olmam. Ne tür bir manyağım belli değil.

Sanki etraftaki herkes beni izliyormuş da, benim yolun ortasında durup geri döndüğümü görünce, hepsi birden suratıma gülmeye başlayacakmış gibi oluyor. Ya da bir teyze yanıma gelecekmiş ve ‘’Madem geri döncektin ne diye yürüdün onca yolu?’’ deyip altın günündeki arkadaşlarıyla börek yerken beni araya dedikodu malzemesi niyetine sokuşturacakmış gibi. O sırada böyle saçmasapan şeyler düşünüyorum. Ama ne alakası var yani? Hiç alakası yok. NAĞLAKASI OLABİLİR.

Neyse işte, bu saçma hüsnükuruntularımdan ötürü, kimse yanlış yolda gittiğimi anlamasın diye yumuşak geçişler yapıyorum. Efendime söyleyeyim, mesela telefonda konuşuyormuş gibi yapıp ‘’Aa oraya mı geçtin cınım, tamam oraya geleyim bari. Bayağı da ilerledim ama hadi neyse...............’’ demek, veya bir şeyi düşürmüş gibi yapmak – ki bu ''tüh yeaa şeyim(!?!?) düşmüş galiba höff!'’ cümlesini ortalığa salmak ile vuku bulur.

Ama en temizi , en zahmetsizi, karşı kaldırıma geçmektir. Çok net. Geç karşı kaldırıma, gerisin geri dön abi. Bak aklınızda bulunsun çok denedim, %100 çalışıyor. Karşı kaldırım iyidir iyi.

Not: Şimdi yanlış yoldayken hemen geri dönemeyen tek manyak benimdir de ağlarım burda, tek ben değilim di mi? He ben miyim? TEK BEN MİYİM LAN YOKSA!!! :((((

Foto

Filmlerde yapılan müsriflik...

2011-12-25T20:39:00.006+02:00

Bir film izliyorsun. Adam var bir tane, sabah kalkmış, üstünü başını giyinmiş, tahminen de işe geç kalmasına ramak kalmış. Bu yüzden alelacele ağzına bir şeyler tıkıştırmak için kahvaltı sofrasına oturuyor. Sofrada da yok yok hani, kızarmış ekmek mi dersin, dilim dilim kesilmiş salam mı dersin, reçel mi, adı batasıca nutella mı, ne dersen de işte, ne ararsan var yani sofrada.

E tamam buraya kadar herşey normal... Ama adamımız o sofradan ‘’işe geç kalma durumu’’ nedeniyle bir yudum çayı 1 salisede içerek, çatala batırdığı o minnacık domatesi de midesine aniden yuvarlayıp ‘’YA BEN İŞE GEÇ KALCAM’’ diyerek o sofrayı bırakıyor ya, işte ben o anda filmin içine girmek, o adamın annesi rolüne bürünüp ‘’O kadar şey hazırladım insafsız, birkaç lokma şey ye de öyle git, tereyağ sürem mi epeğe?’’ diye bağırmak istiyorum. Lan oğlum öyle sofra bırakılır mı lan? Hadi işe geç kaldın anladık da bir yudum çay içip kalkmak nedir, benim izlerken gözüm kalıyor burada. İnsafsız.

◄►

Bir de mesela 2 arkadaş var, bunlar da bir mekanda oturmuş havadan sudan konuşuyorlar gayet neşeli şekilde. Dondurma falan da yiyorlar. Sonra bir anda bir şey oluyor (nasıl oluyorsa hep çok mutlu bir an sonrasında kötü bir şey olur) bizimkiler tartışmaya başlıyor, o ikiliden biri sinirle masadan kalkıp gidiyor. Kalkıp gidiyor da, benim de onun arkasından kalkıp koşturarak ‘’Ya dondurma kaldı o masanın üstünde , bi' ye onu bitir de sonra kalk git, para verdin o kadar, ye bence sen onu’’ diyesim geliyor. Bence yazık o dondurmaya, ne gerek var yani, ayıp.

◄►

Küçükken de bir şey olmuştu, bir dizi vardı -adını hatırlamıyorum-. Onu izliyordum, küçük bir kız var, elinde de kocaman milka çikolatalardan var, bir cafede oturuyor, karşısında da babası var, sonra bir şey oluyor ve kız kalkıp gidiyor. Evet tahmin edeceğiniz üzere o çikolata da masada kalıyor. O küçük kafalı halimle bu duruma şaşırıp, ‘’Nasıl yeaa o çikolata öyle bırakıp gidilir mi, eline alsaydı ya yolda giderken yerdi hem. Gerizekalı. ‘’ diye içimden söylendiğimi hatırlıyorum. Yani akıl var mantık var, hangi küçük çocuk 20x15 cm’lik çikolatayı masada öylece bırakıp gider? El cevap: Hiçbir küçük çocuk.

◄►

İşte ben böyle filmlerde, dizilerde; kahve, çay gibi bilimum meşrubatları içmeden ve önlerindeki yiyecekleri yemeden kalkıp giden insanlara sinir oluyorum, yiyin onları da öyle kalkın, ayıp denen bir şey var, arkanızdan ağlıyor onlar, müsrifler!!!1!

Foto

Işın kılıçlı ak sakallı dedeler.

2011-12-18T18:54:00.001+02:00

Hülya Koçyiğit gibi iki ağaç arasındaki mesafeyi 10 dakikada koşuyorum. ‘’Koşuyorum ama niye koşuyorum? O Türk filmlerinde iki ağaç arası mesafe 10 dakikada koşuluyor tamam, fakat koşuşun sonunda yine 5 dakika sürecek bir sarılma gerçekleşiyor ‘’diye düşünürken, karşımda sarılacak bir er kişi olmadığının farkına varıp, bunun verdiği dayanılmaz hüzünle yine bir 10 dakika daha koşuyorum. 10 dakikada epey mesafe katetmiş olacağım ki, odamın önüne geldiğimi farkedip paranoyak bir halde etrafımı gözetliyorum... Sonra odamın kapısını açıyorum, beni bekleyen kimse yok. Bunun üzerine yine saçma bir hüzne kapılıp kendimi yüzüstü yatağa atıyor ve yastığa yumruk ata ata ağlıyorum.

1 gün civarı ağladıktan sonra gözlerimi açtığımda kendimi istemsizce ''Ben kör bir gencim, hayatımı keman çalarak kazanırım. Rica ederim duygularımla oynamayın.'' derken buluyorum. Daha sonra saçmaladığımı farkedip, ''Tanrım ne kadar bedbahtım'' diyor ve kendi etrafımda döndüktükten sonra pencerenin önüne gidip üzeri tozlanmış , rengi atmış perdeyi aralıyorum. Dışarıdaki insanları izlerken biri gözüme çarpıyor. Çocukça gülümseyip onun yanına gitmek istiyorum. Odamdan koşarak çıkıp yanına ulaştığımda ona söylediğim ilk şey, ''Bana yıllar önce çılgıncasına sevdiğim bir adamı hatırlattınız.'' oluyor. Bunun üzerine o, ilk önce beni dikkatlice süzüyor ve sonra ''Biz ayrı dünyaların insanlarıyız. Metanetinizi muhafaza ediniz. Tanrı'dan ümit kesilmez.'' diyor. Elindeki gazeteyi kolunun altına tıkıştırıp bir hışımla karşı kaldırıma geçiyor, beni oracıkta yapayalnız bırakıyor. Beni, beni beni , Bihterini.........

Onun gidişini yaşlı gözlerle izlerken birden kafamı göğe çevirip ''Tanrım neden yani, neden ben?'' diye haykırıyorum. Ben haykırırken, sokaktaki insanlar da bana bakıp kendi aralarında konuşuyorlar, kimisi gülüyor, kimisi deli olduğumu düşünüp uzaklaşıyor. Bu sırada uzaktan, ayakkabımı boyamak için yanıma yaklaşan boyacı çocuğu farkediyorum, ‘’o kadar uzaktan benim kirli ayakkabılarımı farketmesi, sadece bünyesinde ’tozlu ayakkabı detected’ adlı programın yüklü olması halinde mümkün’’ diye allengirli bir cümle kurduktan sonra ondan kurtulmak için tabana kuvvet koşmaya başlıyorum. Her taraf ağaçlık, çünkü orası bir orman, bu yüzden her tarafın ağaçlık olması çok normal.

Sonra duruyorum ve güvende olup olmadığımı kontrol etmek için etrafımı gözetliyorum . Çok tuhaf bir şey oluyor. Ansızın yanıma elinde ışın kılıcı olan ak sakallı bir dede geliyor, ışın kılıcını ağaçlık alana sallayarak ''Yavrum İstanbul sana neler etmiş.'' diyor, korku filmlerindeki o meşhur kahkahadan da yüzüme fırlatmayı ihmal etmiyor. Ben şaşırıyorum, ''Lütfen haddinizi biliniz.'' diyerek oradan da koşarak uzaklaşmaya başlamışken, arkamda bıraktığım ak dededen gelen ''Sen kaç yiğidim, ben onları oyalarım.'' sesini duyuyorum, bu sefer daha çok korkuyor, bu korkunun verdiği gazla koşuş hızımı 2 katına çıkarıyorum.

Bu anlam kargaşası içinde kaybolduktan sonra kendimi bir bankın üzerine atıyorum. O koşturmacanın verdiği yorgunluktan bankın üzerine sızıyor, gece boyunca orada uyukluyorum... Ve uyandığımda küçük, sarışın, mavi gözlü bir çocuk suratıyla karşılaşıyorum. Adını sorduğumda bana ''Ömer'' diye cevap veriyor ''Ama sen Ömercik de diyebilirsin.'' diye de ekliyor.

Ben aniden gözlerimi kapatıp ''N'allahım bu ses... bu ses... sen sen... olamaz, git... git buradan!...'' diyorum, sesini bir kez daha duymamak için elimle kulaklarımı da kapatıyorum... Gözlerimi açtığımda karşıma başka bir surat çıkıyor, yıllardır görmediğim bir surat!

''Biliyordum...Ölmediğini biliyordum Rıfat.'' diyorum, o da '' Olmadı Bihter, yapamadım... Seni unutamadım.'' diyor ve ben gözlerimi kırpıştırıyorum. Ağlayarak birbirimize sarılıyoruz. ''Evlenince pembe panjurlu bir evimiz olacak.'' diyor Rıfat ben çarpık bir gülümsemeyle ona bakarken, ''Ne kadar mesudum bilemezsin! Ama ben pembe sevmem ya, ne etsek?!'' deyiveriyorum. Sonra ikimiz de gökyüzüne bakıp gözlerimizi kırpıştırıyoruz, aniden kafalarımızı birbirine çevirip hep bir ağızdan ''Çok enteresan bir kafanın hayal ürünü olduğumuzu biliyor musun?''diyor ve kahkahalar atarak yürümeye başlıyoruz.

...

İşte sonra bir ses duydum, karşımda kahkahalar atan Rıfat’ın suratı birden belirsizleşmeye başladı, gözlerime sapsarı bir ışık giriyor, güneş mi ya o? Sonra bir sinek vızıltısı, üşüme hissi, ‘’Kombiyi kim kapadı!? Her yer buz gibi olmuş...’’ diye bağıran bir ses.

Gözlerimin çok uyumaktan şiştiğini hissediyorum. Çok uyumuşum ben. Rüyalar, Türk filmlerinin bilinçaltımı alt üst etmesi, gidip yüzümü yıkasam iyi olacak... Bu arada ışın kılıçlı ak sakallı dede kim ya?!?!

Bloglarda nefret edilen hareketler - 4

2011-12-14T18:09:00.000+02:00

- Sürekli kendini övenler:
Yani açıkçası biri beni övünce yerin dibine geçen, utancından ne diyeceğini bilemeyen bir insan olduğum için böyle kendini övenleri görünce içten içe şaşırmıyor ''Vay anasını nasıl da övüyor kendini!'' demiyor değilim. Ama çok itici durdukları gerçeği var ki onlar da bunun farkında bence. ''ALLAHIM ÇOK ZEKİYİM BEYNİM KAFATASIMDAN ADETA TAŞIYOR :)))))))))))))'' iyi de bana ne ya? Napayım yani ben senin beyin kıvrımlarının sayısını?

- Müzik eklemek için türlü yollara başvurmak
Sümüklü tumblr'da bile kolayca müzik ekleme olayı varken, blogger'da müzik ekleyeceğiz diye fizy linkleriyle arkadaş, muzicons'la kardaş, soundclouds'la can ciğer, grooveshark'la kuzu sarma oluyoruz. Güzel olmaz mıydı şurda bir müzik, ses, vs ekleme butonu olsaydı? Bence olurdu.

- ''Blogumu kapatıyorum......................'' deyip 2 gün sonra geri dönmek:
Bundan nefret etmiyorum ama çok gülüyorum. Ben de yaptım zamanında, yapmayan var mı ki? Ahaha. O ''blogumu kapatıyorum'' temalı yazının altına bloga hiç gelmeyen sayıda yorum gelir, sessiz izleyici kitlesi açığa çıkar ve ''Kapatma nolur lütfeen :('' yorumları havada uçuşur. Sonra bunları görünce ''lan seviyorlar galiba beni, ehe'' diye düşünür ve kapatmaktan vazgeçersiniz. Değişik bir atraksiyondur vesselâm.

- Tam yorum yapacakken beliren ''kelime doğrulama şeysi'':
Al işte, tüm yorum bırakma hevesimi yakıp kül eden, soyup soğana çeviren, kırıp döken şey. Sen uzun uzun yorum yaz, gönder tuşuna tıkla, sonra birden karşına bu lanet gelesi kelime doğrulama şeyi çıksın. O ekrandaki abuk zubuk harfleri yazmamı emreden şey çıkınca kendimi çok mutsuz hissediyorum . Rica etsem kaldırır mısınız onu? Nolur kaldırın, lütfen bak, yalvarırım kaldırın. KALDIRIN.

(devamının ne olacağı konusunda bir fikrim yok........................)

146'ya bağlanmaktan korkuyorum...

2011-12-04T21:08:00.003+02:00

Şu yazıda msn ile tanışmamı anlatmıştım, şimdi de internetle tanışmamı anlatayım.

146 diye bir şey vardı, bilenler vardır. Bir yerlere kayıt olmanıza, kullanıcı adına, şifreye falan gerek olmadan, telefonun arkasındaki kablo yardımıyla internete girebiliyordunuz.

Böyle anlatınca çok hoşmuş gibi geldi değil mi? "Aaa ne güzelmiş lan! Hiç kayda falan gerek yokmuş!" dediniz. Hah işte ben de öyle demiştim ama kazın ayağı öyle değil canlarım. Hem de hiç değil. Anlatayım kazın ayağını...

Ben bu 146 olayını dayımdan öğrenmiştim. Telefonun arkasındaki kabloyu bilgisayarın bir tarafına takıyor ve birden böyle değişik, robotsu, vıcır vıcır Allah'ın belası sesler çıkmaya başlıyordu. Sonra da 5 dk lanet olası sesler eşliğinde internetten bir şeylere bakıp hemen çıkıyordu. (niye hemen girip çıktığını daha sonra anladım, ama çok geç oldu)

Bunu gördükten sonra "Ne var ya ben de yaparım! Ben de girerim internete ne var yani?" dedim. Zaten başıma ne geldiyse "Nolcak ben de yaparım!" dememden geldi. En gereksiz zamanlarda özgüven patlaması yaşar, sonra o özgüveni elimde patlatıp "Niye böyle oldu ya?" diye ağlanırım. Huyum kurusun.

Neyse internete girmek için tüm şartları oluşturdum. Telefonun arka kablosu çıkarıldı, o kablo kasanın bir tarafıyla bütünleştirildi, evet o psikopat sesler de gelmeye başladı, "Allah'ım inşallah annem babam uyanmaz!" duaları edilmeye başlandı. Şimdi istediğim kadar internette fink atabilirdim. O site senin bu site benim gezinebilirdim. Saatlerce chat yapıp can sıkıntımı giderebilirdim. En saçma oyun sitelerinde oyunlar oynayıp, bedava mp3ler indirir, sevdiğim sanatçıların hiç görmediğim fotoğraflarına bakabilirdim. Bunları hep yapardım.

Allah 146'dan razı olsundu, ne güzel bir şeydi ya bu 146, efendimiss 146, kayıtsız şartsız girip her boku yapabildiğim kıymetlimiss 146...

Evet, 146'ya sevgi, aşk, dostluk, minnet içeren şeyler söylemem 1 ay sürdü. O 1 ay sonunda anladım ki, ben internete değil internet bana giriyormuş. O 1 ay sonunda eve 180 milyon TL (o zamanın parasıyla) telefon faturası geldi.

Hatta gelmedi, girdi. Çünkü 180 milyonluk telefon faturası eve gelmez, girer. Hatta direkt bana girer, girdi. Öyle fena girdi ki, ben o faturayı bizimkilere izah edene kadar çıkmak bilmedi.

Şimdi ne zaman 146 dendiğini duysam beni bir titreme alır, o 146'dan internete girerken çıkan psikopat sesler* kulaklarımda yankılanır, o 180 milyonluk telefon faturası gözümün önünden geçer ve soğuk terler dökerim. "Bağlanmaktan korkmak" deyimi benim için 146'dan sonra anlam kazanmıştır.

(* o psikopat ses buradan dinlenebilir: link )

foto

Yeni nesil çok reröre...

2011-11-29T19:32:00.002+02:00

Çocukluğunda sahip olduğu tek teknolojik alet "köşedeki kırtasiyeden alınmış sanal bebek" olan biri için, yeni peydah olmuş veletlerin elinde son model cep telefonları falanları filanları görmek nasıl bir ızdıraptır allahım.

Yahu 10 yaşındaki çocuğun elinde son model cep telefonunun işi ne? (Yoooğ kıskanmıyorum.........)

Ben o yaşta derste arkadaşımla mesajlaşmak için defterimin en arka sayfasına not yazıp, o notu diğer bir arkadaşa "Şş bunu x'e yollasana!" diyerek iletirken; bunlar ellerindeki telefonlarla twitter'dan vikvik mentionlaşıyorlar.

Ben o zaman "Şş bunu x'e yollasana!" dediğim arkadaşı çekim gücü '0' olan bir operatör olarak kullanıyorken; bunlar avea, turkcell, vodafone'u kullanıyorlar.

Ben o bir tanecik notu arkadaşa göndermek için "Elden ele gençler hadi!" diye bir tarafımı yırtıyorken; bunlar tek tuşla birbirlerini RT ediyorlar , "justin bieber çok şeker rt lütfen:)))"

Ben o kâğıt içindeki zavallıcık notum elden ele servisiyle giderken "Lan kim bilir kaç kişi açıp okumuştur gizlimiz saklımız kalmadı....." diye hayıflanıyorken; bunlar Direkt Mesajla olayı hallediyorlar.

Sırf bunlardan dolayı bile bu yeni nesle gıcık olabilirim arkadaş! İşin pisliğini biz çektik şimdi siz geniş geniş yaşayın tabii. Veletler sizi!!!1

foto

Bloglarda nefret edilen hareketler - 3

2011-11-27T19:01:00.002+02:00

"Ben kendime yazıyorum" havaları - Bazıları "gidin burdan kimse okumasın yazdıklarımı" falan yazıp, en tepeye de "canım izleyicilerims :))" eklentisi koyuyorlar ya işte o zaman bitiyorum. Ne bu havalar güzelim? Şey mi diyorsun yani; "Yaa ben izlemeyin diyorum ama izliyorlar işte görüyorsunuz!" gibi bir şey mi diyorsun. Ya da "izlemeden duramıyorlar yeaaa" mı? Cidden izlenmemek istiyorsan gizli yapacaksın o blogu canım, hadi. Veya git bir word belgesi aç naftalin kokulum; ona yaz işte mis gibi tertemiz............

Blogger kavgaları - Bu aralar yok bundan çok şükür, iyi ki yok. Olduğu zaman çok fena oluyor. Blog aracılığıyla birilerine laf döşemeli yazılar, yorumlar, vs. Şey gibi, gazetelerde köşe yazarları kavga eder ya, onun gibi. Kötü. En kötüsü de arada kalmak, yani mesela iki tane pek sevdiğin blog yazarı oluyor, bir bakmışsın bunlar birbirlerine bayağı "geçirmişler", arada kalıyorsun, iyi olmuyor o. ŞŞ KAVGA ETMEYİN LAN!

"Beni blogrollüne niye eklemedin :(?" insanları - İstediğimizi ekler, istediğimizi çıkarır, hatta biraz da ileri gidip o blogroll zımbırtısını ortadan kaldırırız, size ne acaba canlarım?

Birilerini taklit eden bloglar - Allahım nasıl çoğaldınız siz nasıl! O kadar aynısınız ki, cümleleriniz, fotoğraflarınız, anlattıklarınız, her şeyiniz birileriyle o kadar aynı ki, bunu kimsenin farketmeyeceğini sanmanız çok komik! Bari profil fotoğrafınızı Marilyn Monroe yapmayın lan! Bilmem anlatabildim mi?

"Bugün sevgilimle yağmur altında sıçan gibi ıslandık bence çok tatlıyız hiç ayrılmıycaz, ehe ^-^" blogları - Bu arkadaşlar genelde 15-16 yaşında oluyorlar, blogun sağ cenahında da ya Amelie ya Eternal Sunshine ofthestgjhgfhlsg Mind ya da 500 Days of Summer fotoğrafı oluyor. Hello Kitty de mümkün.

Mim - Mim güzel bir olay aslında. Ama bazı mimler oluyor; ayak numarana, elektrik faturana, bel çevresi ölçüne, gözlük numarana kadar soruyor. SANANE BENİM BELİMİN ÖLÇÜSÜNDEN SANANE? Ajansın falan mı var, model mi arıyorsun, oyunculuk mu teklif edeceksin, ne tür şeyler kuruyorsun kafanda? CEVAP VER BANA. (burada, karşısındaki kişiyi yakasından tutup sarsan biri gözünüze gelsin)

(devamı gelmeyebilir)

foto

Çayçer misiniz?

2011-11-23T20:40:00.000+02:00

En büyük korkularımdan biri de evde tek başıma otururken kapı zilinin çalması.

Yemin ederim, tek başımayken o kapı zili bana kapı zili gibi değil de; İsrafil'in üflediği sur'un sesiymiş gibi geliyor. Nasıl üşeniyorum ve ilginçtir, aynı zamanda panik yapıyorum, hareket halindeysem yavaşlıyorum, nefesimi yavaş yavaş alıp verirken gözlerimi kocaman açıyorum, hatta bazen hiç nefes almadığım da görülmüştür. "Ses çıkarmayayım da evde kimse yok zannetsincilik"in doruklarında gezinerek ölü taklidi yapıyorum işte, ne uğraşıcam.

Yani şimdi düşünsenize, kapıyı açsam, muhtemelen benimle hiç muhabbeti olmayan, uzaklardan, çok uzaklardan akraba türünde (burada gözünüzün önüne bir uruk hai getirin) bir şey karşıma çıkacak ve sonrası yalandan hoş geldiniz, beş gittinizler, "Ben de tam çay koyacağıdım, çayçer misiniz?"ler, "Sen de görmeyeli kocaman olmuşsun!"lar (burada iç sesim; ‘’daha 1 ay önce gördün lan nasıl kocaman olmuş olabilirim!!?’’ diyor).

Sonrası uzunca bir sessizlik, klişelerin hepsi ağızdan çıktıktan sonra ortada konuşulacak bir şeyin kalmaması ve "muhabbet"in tıkanmasıyla birlikte halı deseninin inceliklerini incelemeye başlamalar. Bak yazdıkça fenalık geldi, bak!

Zaten çat kapı gelen, emrivakisevici misafirlerden hoşlanmam, insan haber verir gelmeden önce. Ee sen haber vermezsen böyle kapı ziline bastığında duvarla karşılaşman da senin cezandır evde tek başımayken kapıyı çalan misair!! Aslında pek de ceza sayılmaz, seni azad ediyorum, seni çok sıkıcı bir 1 saatten kurtarıyorum, kıymetimi bil.

Ya da bilme ya, Eve git hadi...

foto

Tuşlar 3 yıldır tıkırdıyor

2011-11-20T17:25:00.001+02:00

Ben tam 3 yıl önce, o saçma sapan geceyarılarımdan birinde bir şey yaptım.

Gecenin kör bir saatinde, o site senin bu site benim dolanırken, üzerinde ''blog'' yazan bir linkle karşılaştım, açtım, ''blog''un ne demek olduğunu bilmeyerek.

Bir sürü yazı, okumaya başladım, okudum okudum, sonra blogu bir yere kaydettim. Ee tabii blog nedir, nasıl izlenir, hiçbir fikrim olmadığı için linki bir yere kaydedip her gün yeni yazı yazılmış mı diye kontrol etmeler, falanlar filanlar. (o blog; çatıdaki sevişgen )

Sonra bir zaman geldi, ''Ee ben niye açmıyorum ki blog? Açarım ki nolacak yani? Yazabilirim ben de bir şeyler!'' dedim ve sonra açtım blogu.

Açtım da, - bunu yazarken gülüyorum- cidden neden açtığımı, açıp ne yapacağımı, ne yazacağımı, niye yazacağımı, ne birilerini izleyebileceğimi, ne de beni birilerinin izleyebileceğini falan hiç düşünmedim. Öyle açtım işte. ''Arada bir gelir yazarım işte ya, zaten benden başka kimse okumaz, kendime yazarım!'' dedim.

Bir süre buralarda bayağı bildiğiniz saçmaladım, o başlardaki saçmalayışlarımı size anlatamam. Çünkü anlatmak istemiyorum. Rica ederim bilenler varsa lütfen sussunlar ve sonsuza kadar konuşmasınlar allağaşkına! Bak allahın adını verdim lütfen!

Neyse, 2-3 ay kendi kendime yazdım. O zamanlar blog olayları şimdiki gibi popüler olmadığı için herkes kendi köşesinde sinmişti, şimdi çok popülerleşmiş bloggerlar o aralar kendi kendine takılıyordu. Yani tam anlamıyla, ''Buralar hep dutluktu'' şahitlerim var!

Sonraaaa zaman geçti, birileri beni izledi, o birilerini ben izledim, izleştik, kaynaştık, birbirimizi merak ettik, birbirimizi anladık, bazen anlayamadık, konuştuk, söyleştik, güldük, bazen de ağladık.

Ne de güzel ettik.

Velhasıl, ben Tuşların Tıkırtısı'nı 3 yıl önce bugün açmışım. İyi ki açmışım, iyi ki buralardayım, iyi ki buralardasınız. Hep olun.

Teşekkürler, saygılar. (:
- Finduilas

foto

''Sende kız msn'i var mı ?''

2011-11-15T18:18:00.004+02:00

Msn'e 41564654 gündür girmediğimi düşününce, msn'i ilk keşfettiğim zaman aklıma geldi.

Eveeet... Sene 2004, eve adsl yeni bağlanmış, ama tabii adsl bağlı olmadan önce robotik sesler eşliğinde 146'dan gizli gizli internete girme maceralarım da var... Ve o maceralar sonucunda, ay sonunda eve telefon faturası yerine ''telefon direği'' gelme durumları da mevcuttu ki, o kısımlar nasıl komik anlatamam. Veya anlatırım ya, o başka bir posta kalsın.

Neyse, msn diyordum... İşte adsl yeni bağlanmış, o dönem tam bir ergenim, liseye gidiyorum ve sınıfta ''Şş sen beni msn'e ekledin mi?'' ile başlayan diyaloglardan geçilmiyor. Ben ''Evet msn hı hı msn'' diye ezik ezik dolanıyorum ama msn'in ne olduğu hakkında bir fikrim yok. Konuşulanlara salak salak ''Aa öyle mi! Bak sen naağcayipmiş lan!'' gibi klişeler ekliyorum. Sonra bir gece canıma tak etti. Bilgisayar manyağı bir arkadaş vardı; günde 2 lt cola tüketme yetisine sahip, birilerinin adreslerini hacklemekle sınıfta ünlenmiş. Ona mesaj attım; ''Ya ben msn'e girmek istiyorum, nasıl yapacaz?'' diye, o da anlattı. Yükledim bir şekilde.

Yükledim de msn adresim ne olmalı? Nasıl bir msn adresi alayım ki çok marjinal gözükeyim? Sonuçta asi bir insanım, ergenim ben! Shadowlu madowlu bir şeyler mi olsa? Yoksa candygirl mü olsun hmm? Ben bunları bir düşüneyim – finduilas/ M.S 2004

Ne yazık ki o adresler shadowlu da oldu, candyli de oldu, Allah kahretsin ki bunlar hep oldu. Ergenlik sen ne pis bir şeysin! Hala last.fm hesabımda bu ergen izlerini taşıyor olmam en acısı. Buradan last.fm’e sesleniyorum; N’olur o 16-17 yaşındayken aldığım nicki değiştireyim abi nolur ya!

Neyse msn adresi alındı, msn programı yüklendi, birileri msn’e eklendi, asıl saçmalıklar bundan sonra başlıyor; Atarlı kişisel iletiler, nick yanında uçuşan yarasalar, şimşeklerle bezenmiş nickler, güllerle donatılmış nickler, ''birilerinin dikkatini çekeyim de bana yazsınlar'' diye üst üste çevrim içi-çevrim dışı olma durumları, ki bunun bir de programı vardı. O programı yüklediğinde, her msn'e girişte çevrimiçi çevrimdışı oluyor ve listesinde olduğun kişilerden tonlarca küfür yeme potansiyeline sahip oluyordun. Sonra icon olarak yüklenen simli mimli, dans eden salak harfler vardı ki en saçması da oydu bence, mesela R’ye basıyorsun; hoop karşına dans eden bir R harfi çıkıyor, E’ye basıyorsun; E’nin köşesinden bir anda gül bitiyor falan. O şekilli harfler sayesinde yazdığın cümle cümle değil başka bir şeye dönüşüyordu. ''Ne dinlediğini göster''diye bir özellik vardı bir de, kaç kere o özelliği kapatmamam yüzünden çevrimdışıyken birilerine yakalandığımı bilirim, ''Çevrim dışısın ama müzik dinliyorsun ne iş!? Sinsi misin kızım!'' Oy karşıki dağlar...

Şimdi bunları hatırladım da Msn’den daha bir soğudum, tam bir Iceberg’e dönüştüm. Ama yine de onunla eğlendik işte bir zamanlar, şimdi twitter neyse, o zaman da msn oydu. Güzeldi. Nankörlük yapmaya gerek yok. Güzeldi güzel.

Foto

Asansör aynası.

2011-11-10T19:01:00.002+02:00

► Dolu asansör boş asansöre karşı!

Asansörü çağırma tuşuna basıyorsun, bas bas, üst üste 265456 kere bas ki hemen gelsin, belki asansör anlayamamıştır onu çağırdığını, kesin devrelerinde bir sorun vardır evet, biraz daha bas. Tamam, yeter lan! Bu asansör çağırma tuşuna üst üste basanlar ile masaüstünde sağ tıkla ''yenile'' yapıp duranlar, çeşitli araştırmalar sonucu aldığım bilgiye göre aynı kişi oluyorlar(bkz.selam ben finduilas).

Neyse, 1-2 dk sonra asansör çağırdığın katta duruyor, kapı yavaş yavaş açılıyor, *tııppsss *! Kapının açılmasıyla birlikte bir sürü kafanın sana doğru ''Hadi gireceksen gir ya işimiz gücümüz var!!!'' diyen gözlerle baktığını hissediyorsun.

Şimdi asansöre girsen bir dert, girmesen ayrı dert. Girsen; sıkış tıkış asansörde kendini boşu boşuna sıkıntıya sokacaksın, böyle gereksiz samimi olmalar ''Ehehe yok yok siz rahatsız olmayın, ben şuraya kıvrılırım, incem zaten birazdan mheheh'' demeler, diğer insanların suratına bakmamak için asansörün tasarımını incelemeler; ''hmm şurası biraz daha köşeli olaydı iyiydi'', çıkacağın yere gidene kadar asansör düğmelerine dik dik bakmalar, asansördeki insanların parfümlü parfümsüz tüm kokularının birleşmesiyle oluşan o kesif mide bulandırıcı kokuya maruz kalmalar. Yok girmesen; asansördeki insanlardan kuvvetle muhtemel ''Allahın belası madem girmeyeceksin ne diye çağırıyorsun asansörü!?!??'' şeklindeki düşünce bulutlarından nasiplenmeler.

Evet iki ucu boklu değnek ama ikisini de uygulamış bir insan olarak söylüyorum ki, dolu asansöre girmeyerek o düşünce bulutlarından nasiplenmek en güzeli ya. Boşversene arkadaş, boş asansör candır. Bir kere dolu asansörde rahat değilsin ki, bak mesela en basitinden aynaya bakamıyorsun! Rahat rahat üstünü başını düzeltemiyorsun, ne bileyim. Bu tür şeyler. Asansör benim için katlara zahmetsiz ulaşmanın yanında, bir de aynadır. Ayrıca orası bir nevi ''oh negzel tek başımayım burnumu rahat rahat silebilirim, kimse görmez nasıl olsa'' yeridir. Tabii ki öyledir, ya ne olacağıdı?!

Foto

Bloglarda nefret edilen hareketler - 2

2011-11-08T19:34:00.002+02:00

"Şu anda hiçbir blogu izlemiyorsunuz" :
Bu uyarıyı ilk gördüğümde ''NASIL YAA İZLEDİKLERİMİN HEPSİ GİTTİ Mİ ŞİMDİ :(('' diye panik yaptığımı hatırlıyorum. Sonradan anladım tabii öyle bir şey olmadığını, artık ne zaman kumanda panelinde ''Şu anda hiçbir blogu izlemiyorsunuz'' yazısını görsem ''Yaaa bisigigit'' diyerek çarpı işaretine basıyorum.

Blog postlarındaki 1024x724 piksellik fotoğraf:
Öncelikle şunu diyeyim; Adeta bir wallpaper çarşısısınız. Ve sonra başka bir şey daha diyeyim; O yüklediğiniz kocaman fotoğraflar küçültülebiliyor ya. Var yani blogger'ın öyle bir fonksiyonu, şimdi şöyle... Fotoğrafın bir köşesini mouse imleciyle tutuyorsunuz sonra istediğiniz büyüklüğe göre ayarlıyorsunuz. Bu kadar basit. Küçültün onları nolur. Canhıraş şekilde mouseun döndürgeçli tuşuna basmaktan mouse'um eskidi, rengi soldu, yaşlandı, ''artık eskisi gibi döndüremiyorum :'('' diye üzülüyor hep.

Adsız yorum bırakarak küfür dağarcığını test edenler:
Bu adsız olarak yazılara küfürlü yorum bırakan arkadaşlar bence blogu olan tipler. Canlarım ya, o küfürleri o kadar zaman içlerinde biriktirmişler ki, o birikimin verdiği coşkuyla bir anda godzillaya dönüşüp bir paragraf boyunca küfür ediyorlar lan. Genelde şöyle başlıyorlar;
''SEN KENDİNİ NE SANIYOSUN LAN ALLAH BELANI VERSİN HİÇBİR HALTA BENZEMİYOR YAZDIKLARIN İĞRENÇSİN KEŞKE ÖLSEN :((((('' Gördüğünüz üzere, caps lock açık, noktalama işareti diye bir şey kesinlikle mevcut değil, taramalı tüfek gibi saydırmalı, ana fikrini anlamaya gerek olmayan kelimeler silsilesi. Allah yar ve yardımcıları olsun. skdjkasjdhdfd

(devamı yine gelebilir...)

foto

Bloglarda nefret edilen hareketler - 1

2011-11-05T17:15:00.005+02:00

Simsiyah arka planın üzerine kan kırmızısı fontla yazmak:
Böyle bloglara girdim mi daha yazıyıyı mazıyı okumadan, blog sekmesinin üstündeki çarpı işaretine tıklamaya koyuluyorum. Gerçekten, niye bu kötülüğü blogunuza yapıyorsunuz Allah aşkına? Hayır okuyacağımız varsa da okumuyoruz o blogu, şahsen ben okumuyorum. Yani okuyamıyorum, okumaya çalışırken gözlerimin içeri doğru kaçtığını, birilerinin gözüme çatal batırdığını, gözlerimin içinde karıncaların alem yaptığını falan hissediyorum.

Yazının altına reklam yapan yorumlar bırakmak:
Bu yorumlar genelde tam kafiye kuralına göre yazılıyor, mesela; ''Yazını çok beğendim, benim bloga da beklerim. ;)) sivrisineklerindecanivar.blogspot.com ''
Size nasıl sinir olduğumu kelimelerle anlatamıyorum, o yüzden; çıkışta görüşelim!

Blogu açtığın anda müzik çalmaya başlaması:
Bu otomatik açılan mp3 playerlarınız sayesinde kaç kere korkudan altıma etme tehlikesi geçirdim biliyor musunuz lan!??!?!? Gecenin köründe bir bloga giriyorum, blog açılıyor... evet buraya kadar herşey normal. Sonra, blogun açılmasıyla ve son ses açılmış hoparlörlerimin de katkısıyla hayvani volumde bir müzik çalmaya başlıyor, sonra ben bu beklenmedik durum karşısında sıçrıyorum, gözlerim faltaşı gibi açılıyor, betim benzim akıyor, sesin nerden geldiğini anlamak için etrafa bakınmaya başlayacakken anlıyorum ne olduğunu tabii. Ama ondan sonra nasıl küfür yiyorsunuz var ya bloguna otomatik müzik çalar koyan insanlar, bildiğiniz gibi değil. Hayır illa müzikle birlikte okuyalım istiyorsanız oraya play tuşu falan koyun, isteyen dinlesin. Ne bileyim.

Her bir kenarından Google Adsense reklamı fışkıran bloglar:
Hani çıfıt çarşısı diye bir şey var ya, heh işte aynen öyle. Karman çorman, aradığını bulamadığın, bulduğunu okuyamadığın, okuyabildiğin satırın kenarından köşesinden google adsense sponsorluğundaki Seda Sayanlı bir reklamın gözüne iliştiği ve dolayısıyla okuduğun şeyden tamamen kopmana sebep olan bir şey şu adsense zımbırtısı. Yani koyacaksanız bir tane koyun, düzgün bir yere koyun, göz zevkimizin içine etmenin ne alemi var anlamıyorum ki. BLOCK!

(devamı gelebilir...)

foto.

Google Analytics Çiçeklerim voL.XII

2011-11-02T20:00:00.000+02:00

Google'dan çıkıp, kötü yola düşenlerin hikayesi.

Bayağıdır yazmıyordum bunları. Devam edeyim...

Seni sevmek yanlışsa doğruyu istemiyorum - Sınavımda bir yanlış bir doğruyu götürüyor. Ne yapak?

Ed hangi tuşlarla yapılıyo - @’ten bahsediyor. Ctrl+alt+q …… Bu iyiliği de kimseye yapmam.

Napiosn wikipedia - Wikipedia şu an uyuyor ya, uyanınca sorarım ne yaptığını.

Dökülen kolonyayı nasıl koklarız - Nasıldı yaaaa? Uff çok zor bir soru. :(

2 hafta kaç dk - Bir an için ciddi ciddi hesaplayıp buraya yazmayı düşündüm. Nasıl bir manyaksam.

Alexander rybak nasıl kızlardan hoşlanır / alexander rybakın ev adresi / aleksandr rybakın müslümanlık hakkında düşündükleri /alexander rybakın okul hayatı - Bunları da ibret olsun diye koyuyorum……

En güzel porno sesk hikayeleri/seks porno seyretmek istiyorum/sevişgen emolar/banu alkanın seks pornosu/pornayı göster/emolarin pornolari/ vb - Gidin lan burdan, gelmeyin bir daha.

Msn yeni ekleyen biri için ilk laflar - ‘Slm nbr kanka?’ diyeceksin. Samimi olmadıklarına da kanka de, racon bu. (burada elimdeki tespihle oynadığımı varsay)

Tusların Tıkırtısı biyografi - Kahkaha attım.

Türkiyede şişman kadın bırakırsam kadırgalı değilim - Seda Sayan arada bir bunu yazıp gidiyor, sağolsun.

Paralı tuşların tıkırtısı last.fm - Paralı evet. Her girenden 1 lira alıp last.fm’e veriyorum. Last.fm ortaklarından biriyim. Ferrarim falan da var.

Kızı gıdıklayıp üstünü çıkarma - Çıkarma bence de, niye çıkarıyorsun? Hava soğuk, adam ol, sobaya odun at!!!1!

Öpüşünce hamile kalınır mı? - Evet :(((

Tnt de supernatural niye kaldırıldı - Şimdi bir düşün, Dedektif Memoli gibi bir dizi varken Supernatural’ı niye yayınlasınlar ki? Zaten bir Dean Winchester mı ne var o dizide, allahım nasıl çirkin bir adam……………………

2. sınıfta ne yiycez - Beslenme çantanda şokellalı eppeğe bulanmış bir yumurta olacak, onu ye velet. sdfjkşlfdgdh

Hani çiçeklerim? - Sana nasıl söylesem bilmiyorum, üzgünüm… Doğuş diye bir adam var… Onları…….. :((((sfgjk((

karikatür - umut sarıkaya reis

Kim Kardashian; çok göt bir insan.

2011-11-01T17:01:00.001+02:00

Biri bana ''Kim Kardashian kim?'' diye sorsa ''Çok göt bir insan'' der geçerim. Yalan mı? Poposundan başka nesini gördük allağaşkına? 1,58 boyunda, vücudunun %88'i (küsürat vereyim de inandırıcı olsun) popodan oluşan bir insan, geri kalan yüzdedekilerle pek kimse ilgilenmediği için oraların nereler olduğunu belirtmek gereksiz.

Kadındaki popo popo değil, mübarek adeta kutuplardan basık ekvatordan şişkince 2 adet dünyayı barındıran bir evren. Hatta ve hatta bence kendisinin 2 tane poposu bile olabilir. Şu yukarıdaki fotoğrafa bakınca hiç de imkansız değil gibi.

Bir de Türk erkeklerinin bu kadına bayılmasını anlamıyorum. Yani Türk kızlarına ''Türk kızları çok reröre'', ''dötten bacaklı'', ''kamyon kasalı'' , ''adeta bir portakal'' gibi tanımları yakıştırmıyor olsalar bir nebze anlarım da, yakıştırdıkları için onlara sadece ''Ne dengesizsiniz belli değil'' diyerek uzaklaşıyorum.

Zincirli pantolon

2011-10-22T17:51:00.001+03:00

Şöyle 12-13 yaşıma dönüp kot pantolonuma zincir taktığım dönemi toptan yok etmek istiyorum.

Hayır, yok etme isteme sebebim zincirli pantolon görüntüsünün çirkinliği değil, hoş zaten görüntü pek çirkin de değil, o yandan sallanan zincirin pantolona takıldığı anda kendini bir halt sanmaya başlamalar çok fenaydı.

Çok net hatırlıyorum bir gün için okula sivil kıyafetle gitme izni çıkmıştı, o izni duyduktan sonra ''ya ben yarın ne giyiceeeaam'' diye bir heyecanlanmışım, yahu bir insan evladı da çıkıp ''Kızım manyak mısın? 12 yaşındasın lan? Bugün Ne Giysem'e falan mı gitmeyi planlıyorsun? Git bahçıvan pantolon giy kafana da hayvan kadar çiçekli toka tak rüküşlükten öl zibidi'' demiyor.

Eee kimse öyle bir şey demeyince de ben hâlâ ''ne giyicem yarın yea'' diye dolanıp duruyorum, sonra birden gözümün önüne bir arkadaşımdan gördüğüm zincir-pantolon kombinasyonu geldi, gözlerim öyle bir parladı ki, zincirin parıltısı gözlerimin parıltısının yanında sönük kalmıştır eminim.

Gittim hemen anneme ''ANNE BANA ZİNCİR AL PANTOLONUMA TAKICAM'' dedim, evet kadına resmen zorla zincir aldırdım, ne pis bir veletmişim belli değil. Ben annemin yerinde olsaydım o zinciri alır, sonra popoma birkaç kere vurur, kollarımı o zincirle bağlar, bir gün boyunca zincirli ellerle odamda cezalı olarak aç susuz bekletirdim. Nasıl psikopat bir anne olurum hesap edin.

Neyse, ertesi gün oldu. Zincirimi pantolonuma takmışım, sınıfta havalı havalı geziniyorum, sınıf sınıf değil adeta bir podyum(!) , çocuklar ''aa bu ne böyle'' diyen gözlerle bir zincire, bir bana, bir de pantolona bakarken, ben onlara ''EZİKLER SİZDE ZİNCİR YOK Kİ HAHAHAH'' diyen bakışlar fırlatıyorum.

Hayır yani gören de o zincir altından sanacak, altından olsa bir nebze anlarım ama demir bile olduğu şüpheli olan bir malzemeden yapılmış olan saçma sapan şeyden çıkan bu hava nedir, sen ne saçma sapan bir yaratıksın 12 yaşındaki Finduilas. (12 yaşındaki kendimle konuşmak çok zevkli sfjksdjsfj)

Diğer pantolonu zincirli arkadaşların yanına gidip gülüştüğüm aklıma geldi şimdi de, yahu resmen cCc Zincirli Pantolonlular cCc diye bir grup oluşturmuş, bizden olmayanları ezmeye başlamışız, kafaya bak kafaya. Dışarıdan nasıl pis gözüküyorduk Allah bilir. Şu an iğrendim resmen12 yaşındaki halimden.

Bir şey diyeceğim sevgili 12 yaşındaki zincirli pantolonlu halim; lütfen aklımdan, ruhumdan, hatırımdan çık.Git süt falan iç ne bileyim. Boyu uzatıyor diyorlar, ileride ''adeta bir hobbitim'' diye milletin başını yemezsin en azından. Hadi eyvallah.

tagged as: bu da böyle bir anımdır.

Yine bıçak mı kemiğe dayanan?

2011-10-20T16:04:00.004+03:00

''Artık bıçak kemiğe dayandı'' diyor çoğu insan yıllardır. Niye bıçak kemiğe dayanmalı? Bıçak eti kesince canı yanmıyor mu ki insanın, neden illa bıçak kemiğe dayanmalı? Dayanmasa olmuyor mu söyler misiniz? Et de kesilmese mesela, bıçak hiçbir yere değmeyip ortada öylece dursa.

O bıçağın eti kesmesi ve ucunun kemiğe değmesi mi gerekiyor, öyle mi olmalıymış? İlla birilerinin canı yanacak yani öyle mi? Evet öyle.

Çünkü o kemik, kendini koruyan, etrafını sarmalayan etin kesildiğini, yalnızca bıçağın ucunu üzerinde hissettiğinde farkeder. Kemik bu sırada sadece tehlikeyi hisseder ama ne kadar dirense de et çoktan kesilmiştir. Etraf etten damlayan kanlarla sulanmışken kemik sadece korkar, içten içe ''ya bana da birşey olursa, ya bıçak beni de kesip atarsa'' diye düşünmeye başlar. Kemiğin bunları düşünmesi için illa ki etin kesilmesi gerekir. Keşke gerekmese, ama Allah kahretsin ki gerekir.

Biz kemikler, hep ete bir şeyler olsun diye bekleriz. Eğer olmasa, eğer o bıçak eti kesip bize; kemiğe dokunmasa, hiçbir şeyi önemsemeyiz. Evet biz.

Evet sen. Şaşırdın mı? Kızmışsındır belki de. Kızma, dünü hatırla.

Dün televizyonu açıp haberleri izlemeden, veya internette veya gazetede 'o' haberleri görmeden önce aklında mıydı o gördüklerin, izlediklerin, duydukların? Belki aklındaydı, ama dünkü kadar değil. Dün olduğu gibi değil. Ne zaman ki senin de canın yandı, gözlerin doldu, anca o zaman aklına düştü. O zaman gelebildi aklına etin kesildiği, yani ancak o bıçağın ucu sana değince hatırladın aslında hep hatırında olması gerekeni.

O yüzden kızma.

Sadece şunu hatırla, yarın sen de o bıçağa direnen et olabilirsin, hep kemik olacak değilsin.
Ama keşke kimse eti kesen, kemiğe dayanan bıçak olmasa. Keşke.

Kimlik gizleme tripleri.

2011-10-11T16:33:00.003+03:00

Blog açarken hep böyle bir kimliği gizleme isteği ortaya çıkar. ''Aman tanıdığım kimse beni okumasın'' , ''Kimliğim açığa çıkarsa çok kötü olur naparım lan ben :'((( '' falan diye düşünülür hep.

Nitekim ben de öyle düşünmüştüm, ''Adın ne?'' diye soranlara ''ahaha şaka yapıyorsun değil mi ;)))'' gibi salak cevaplar verirdim, sanırsın ki Wikileaks'in kurucusu haspam. En saçma kısmı da adımı söylemememe rağmen hep kendi fotoğrafımı kullanmış olmam. Hayır yani madem adını söylemiyorsun, o zaman o fotoğraf ne alaka orada diye sorarlar adama değil mi? Manyak mısın Finduilas? Evet, manyakmışım.

Şimdi buna istinaden bir şeyler diyeceğim sevgili bloggerlar, eğer yazdıklarınız çok çok hayatınızı etkileyen, hayatınızdan kesitler sunan şeyler değilse boşverin şu kimlik gizleme olayını. Çok saçma bir şey. Gerçekten. O kadar zaman gizlemiş bir insan olarak söylüyorum; Blog yazdığınızı öğrenen tanıdıklarınız hiçbir tepki vermiyor. Hiç hem de. ''Hmm'' deyip geçiyorlar, çok net.

Mesela ben bir arkadaşıma ''Ben de blog yazıyorum işte öyle ehheheehh'' demiştim laf arasında, kendisinden aldığım tek tepki ''Aa iyiymiş'' oldu. ''Aaa iyiymiş'' ne lan? İnsan bir merak eder, ''Bir linkini ver de girip bakayım'' der, yok.

Sonra bir tanesi bloga girip ertesi gün ''O yazıların hepsini sen mi yazdın yani? O izleyiciler gerçek mi?'' gibi şeyler demişti, cevap olarak hiçbir tepki vermedim. Çok eğlenceli.

Yani boşuna kimlik gizlemek için yırtınmayın, hiçbir şey olduğu yok. Hı ama tabii ki bu benim gibi hayatından kesitler sunan şeyler yazmayanlar için geçerli.

Saygılar.

foto

Bir güvenlik unsuru olarak battaniye.

2011-10-07T15:00:00.003+03:00

Gece yatarken esrarengiz şeyler duyunca veya görünce birden battaniyeyi kafaya kadar çekeriz. ''Hayatta böyle bir şey yapmam'' diyenler adreslerini verirlerse sevgilerimi yollayacağım. Yoksa yollamam. Bu konuda çok netim.

Ne diyordum... Evet battaniye. Şu korku denen meret kafa bırakmıyor ki insanda, o kadar kafa bırakmıyor ki o korkuyla battaniyeyi adeta çelik bir örtü olarak görmeye başlıyoruz. Sonra hemen battaniyeyi kafaya kadar çekiyor ve içimizden ''EVEET BATTANİYEYİ KASLI VÜCUDUMA SARDIĞIMA GÖRE ARTIK GÜVENDEYİM, ÖLÜMSÜZÜM BEN, HANGİ TÜR 'YARATIK'(evet) GELİRSE GELSİN BANA Bİ ŞEY YAPAMAZ OLEEY ^,^'' diye geçiriyoruz.

Bu sırada bir kere de durup ''napıyorum lan ben?'' diye düşünmüyoruz ha, o sırada yalnızca battaniyenin tüylü yüzeyine odaklanmış, gördüğümüzü veya duyduğumuzu sandığımız şeyin battaniye tarafından alt edilmesini bekliyoruz. Dışarıda kanlı bir savaş gerçekleşirken biz battaniyenin altında güvenliyiz. He canım.

Sonra böyle ilahi mesaj gibi bir şey geliyor (bkz. asayiş berkemal) ve o battaniye birden açılıyor, battaniyeyle kaplı alan açılınca, içerisindeki insan nefesi sıcaklığı etrafa yayılıyor, battaniyenin içinde oksijensiz kalan biz saniyede 415674567 kez nefes alıyor ve etrafımıza bakınıp ''gerçekten bir şey yok'' diyerek tekrar battaniyemize sarılıyoruz. Sonrasında da , battaniye tarafından hayatımız kurtarıldığı için huzurla uykuya dalıyoruz vs.

Bazen diyorum ya, yine diyeyim;

Niye böyle şeyler yapıyoruz hiç bilmiyorum.

foto.

Yok bir şeyim.

2011-09-29T19:52:00.001+03:00

Benim boğazım acır bazen, yutkunamam, yutkunsam sanki biri iğneyi boğazıma bastırıyor gibi olur. Sonra, burnum da sızlar. Bunlarla birlikte bir de sesim titrer. Sesimin titrediği belli olmasın diye bazen konuşmam. Saçma mı? Olsun.

Bir de şey oluyor, gözlerim. Gözlerim, ''bir damla daha su düşse taşacak'' kıvamına gelen çeşmeler gibi oluyor. O zamanlarda da gözlerimi kapamıyorum, böyle kocaman kocaman etrafa bakıyorum. Çünkü kaparsam gözlerimi, düşer o küçük damlalar aşağı ve anlar herkes ağladığımı. Anlamasınlar istiyorum. Gerçekten. Çünkü anlarsa bazıları, hemen yanıma gelip ''canım nooldu? yapabileceğim bir şey var mı?'' diye sorarlar, sanki gerçekten bir şey yapacaklarmış gibi. Sonra da ben ''yok bir şeyim'' der ve gerizekalı gibi gülümserim.

Ne kadar yalan bir diyalog. ''Canım nooldu?'' diyenden tut, ''Yok bir şey'' deyip gülümseyen kişiye kadar kocaman bir yalan.

İşte ben bazen, bu kocaman yalanlar olmasın diye boğazım acısın istemiyorum. Burnum da sızlamasın. Sesim de titremesin. Aptal gözlerim de hiç dolmasın. Çünkü ben bazen, gerizekalıyım ''o hiç ağlamaz''ım, tanımayanlar için ''o hep soğuktur''um, tanıyanlar için ''o hep neşelidir''im. Ben benim ağzıma sıçayım.

- Tuşların Tıkırtısı

Halbuki kalın çorap diye bir şey var...

Market alışverişi

''En iyisi karşı kaldırıma geçeyim''

Filmlerde yapılan müsriflik...

Işın kılıçlı ak sakallı dedeler.

Bloglarda nefret edilen hareketler - 4

146'ya bağlanmaktan korkuyorum...

Yeni nesil çok reröre...

Bloglarda nefret edilen hareketler - 3

Çayçer misiniz?

Tuşlar 3 yıldır tıkırdıyor

''Sende kız msn'i var mı ?''

Asansör aynası.

Bloglarda nefret edilen hareketler - 2

Bloglarda nefret edilen hareketler - 1

Google Analytics Çiçeklerim voL.XII

Kim Kardashian; çok göt bir insan.

Zincirli pantolon

Yine bıçak mı kemiğe dayanan?

Kimlik gizleme tripleri.

Bir güvenlik unsuru olarak battaniye.

Yok bir şeyim.

Mutlaka Görüşelim(!)

İş Arıyorum

Güle güle Yaz, arada bir yazarız!

M Şeklinde Martı.

Senden başka herkes ikiyüzlü.

Terlik sesi.

Merhaba.

Ne tür bir bayram insanısın? (Tabii ki %100 çalışmıyor - 2)

Bu kadarcık

Blogger N'lerini Seçiyor !

Twitter'dan Seçmece X

''Ama ben...''

Jensen Ackles vs Çerezza Sinema

Bir şey oldu di mi!?

Boş vakitlerimde deliririm.

Bir kere de fantastik bir şey olsun lan?!

Bilmediğin şeyler var.

100 kişi buldum mu sorarım (!?)

Çünkü, unuturlar.

Anne misafirinin kalori değeri.

'Random' haller.

Güneşte kızaran domates ırkı.

Sayıklamak 2

Sayıklamak 1

Köfteci Muammer

XX kromozomu çok enteresan.

Yemiyeydim iyiydi.

Muhteşem Limon (yeni dizi)

''Öyle diyorlar''

Naber?

Yasaksa yaZak!

Gizli işler çeviren yaramaz çocuklar

Sarı leblebi

Onların da diyeceği var.2

Evde temize geçeriz...

Twitter'dan Seçmece IX

Nefretlik diyaloglar - 6

Haşlama çay

Google Analytics Çiçeklerim voL.XI

Maddeler.

Nefretlik diyaloglar - 5

Ayı ayağı sendromu

Nefretlik diyaloglar - 4

Onların da diyeceği var.

Tombaalaa!

Bu işte bi' terslik var.

Yalakama (Güney Afrika'da bir ülke)

Gerçek Kesit 4 - Selâmi the Sinek Avcısı

Bir zamanlaaar...

Reklam aldım.

Pötibörümden ettin beni Sinem Kobal

Garip Alışkanlıklar - Mim

Çocuklar gülsün diye :))))))9)99))

2 yıl.

Nefretlik diyaloglar - 3

Öküz altında buzağı aramaca.

Gerçekten öyle değil ya, yalandan öyle olsun.